wz. 32

Maska R.S.C. używana przez Wojsko Polskie w okresie dwudziestolecia międzywojennego, powoli stawała się przestarzała. Jej konstrukcja, która opierała się na pierwszowojennej masce A.R.S. nie zapewniała odpowiedniej ochrony i wygody jak na tamte lata. Produkcja wystartowała w 1932 roku w W.W.S.P. (Wojskowej Wytwórni Sprzętu Przeciwgazowego), a następnie była produkowana przez W.S.P. (Wytwórnię Sprzętu Przeciwgazowego) do 1938 roku. Nie udało się jej jednak całkowicie wyprzeć swojego poprzednika, dlatego była używana na równi z maskami R.S.C. w wojsku, straży ogniowej, przemyśle i przez ludność cywilną. Polska nawiązała również współpracę z Rumunią na stworzenie licencyjnej kopii w postaci Md.32. Prezentowany egzemplarz pochodzi z sierpnia 1934 roku.

Część twarzowa występuje w 2 wariantach: wczesnym, gdzie guma pokryta jest warstwą trykotu od zewnątrz, oraz późnym- w całości wykonanej z gumy. Oprócz tego wz. 32 produkowana była w 3 rozmiarach, które znajdowały się na boku maski. Rozmiar duży (D), średni (S), oraz mały (M). Na wysokości oczu umieszczono wizjery wykonane ze szkła. Istnieje możliwość zamontowania na nie specjalnych wkładek optycznych dla osób noszących okulary. W dolnej części wz. 32 znajduje się złącze gwintowe, które służy do podłączenia karbowanej rury łączącej lub filtropochłaniacza. Pod nim widnieje gumowy zawór wydechowy typu angielskiego w metalowej, odkręcanej osłonie. Co ciekawe egzemplarze wyprodukowane przed 1933 mają bardzo uproszczoną osłonę. Dodatkowo części twarzowe przeznaczone dla oficerów i podoficerów są dodatkowe wyposażone w gwizdek. Z boku maski umieszczano następujące oznaczenia: nazwę, rozmiar, producenta, oraz miesiąc i rok wyprodukowania. Nagłowie jest 7-punktowe i w całości wykonane z materiału, oraz występuje tu dolny, oddzielny pasek do zawieszenia maski na szyi w pozycji pogotowia. Konstrukcja pasków nagłowia ulegało zmianom w toku produkcji, na początku stosowano rozciągliwy materiał, który następnie zmieniono na sprężynki schowane wewnątrz materiału. Taśma zapinkowa (ta na samym dole) zakończona jest d-ringiem, który zapina się brzegu maski. Wewnątrz części twarzowej znajduje się półmaska pomocnicza, która zapobiega nadmiernemu zaparowywaniu szkiełek okularowych. Jej czubek pokryty jest żółtym materiałem, który zwiększa komfort noszenia. Nad nim umieszczony został gumowy komin, który kieruje wdychane powietrze na wizjery. Na samym dole widnieje otwór wydechowy z gumowym zaworem, który można w łatwy sposób wymienić. Maska wz. 32 jak na swoje lata była nowoczesną konstrukcją, która wyróżniała się na tle innych państw. Zastosowanie półmaski, było czymś rzadko spotykanym w tamtych latach. Oczywiście nie obyło się tu od wad, mocno odstający zawór wydechowy był podatny na uszkodzenia i mógł zawadzać o elementy oporządzenia, co mogło utrudniać szybkie założenie maski i poruszanie się w niej. Na jej podstawie opracowano poprawioną konstrukcję, jaką była wz. 38.

Zestaw

Składa się z: części twarzowej, rury łączącej, pochłaniacza i torby nośnej.

Rura łącząca

Występuje w postaci karbowanego, gumowego węża, na jednym z końców osadzony jest łącznik z gumową uszczelką, który służy do szczelnego połączenia maski z pochłaniaczem. Natomiast drugi wkręca się w część twarzową. Produkowano go w 2 wariantach: krótkim (o długości 43 cm) i długim (o długości 73 cm).

Pochłaniacz

Składa się z metalowej owalnej puszki, na jego spodzie znajduje się gwint służący do połączenia go z rurą łączącą, natomiast u spodu widnieje wlot powietrza, który fabrycznie był zaślepiany papierem woskowym. Wewnątrz znajdują się 2 warstwy: filtra mechanicznego (dół) i materiałów chłonnych (góra).

Torba

Wykonana z nieprzemakalnego brezentu, na klapie umieszczano skróconą instrukcję obsługi. Wewnątrz znajduje się przegroda, która dzieli torbę na 2 części: mniejszą na pochłaniacz i większą na maskę właściwą z rurą łączącą.