Maska przeciwgazowa SzM-41M jest polską kopią radzieckiej maski o tej samej nazwie. Produkowano ją w pięciu zasadniczych wersjach od 1958 do 1990 roku. Przeznaczona była dla wszystkich formacji oraz ludności cywilnej z okresu PRL. Do 1966 roku była produkowana przez Zakład nr 397, a od 1967 roku przez Zakład nr 298 (WSK PZL Warszawa II). Gumowy element części twarzowej produkowany był przez Zakład nr 95.

SzM-41M jest maską kapturową, wyposażoną w okrągłe wizjery oraz metalową komorę zaworów z podwójnym zaworem wydechowym i złączem gwintowym Rd 40x4mm. Wewnątrz wizjerów znajdują się obręcze umożliwiające montaż wkładek przeciwpotnych.

Wewnątrz części twarzowych stosowano oznaczenia producenta gumy oraz producenta maski, w postaci stempli tuszowych. Poniżej prezentowane są oznaczenia producenta gumy w przedziałach czasowych:

Oznaczenia producenta maski prezentowane są poniżej w przedziałach czasowych:

Pierwsza wersja węża łączącego jest identyczna jak wąż z zestawu MO-2 oraz MO-2BS, kompletowanego z maską SzM-41. Wykonany jest z czarnej gumy. Jego cechami charakterystycznymi są bawełniana otulina oraz zabezpieczenie złączy gwintowych ocynkiem. Produkowany był od około 1952 do 1958 roku przez Zakład nr 64, a od 1958 do 1960 roku przez Zakład nr 397.

W drugiej wersji usunięto bawełniany oplot. Pozostałe cechy z wersji I pozostały bez zmian. Produkowany był w drugiej połowie 1960 roku przez Zakład nr 397.

Trzecia wersja jest całkowicie odmiennym modelem od poprzednich wersji. Wykonany jest z gumy w kolorze zielonym, a złącza gwintowe zabezpieczono kadmowaniem. Produkowany był od 1961 do około 1965 roku przez Zakład nr 397.

Ostatnia wersja węża łączącego. Kolor gumy został zmieniony na czarny. Sposób zabezpieczenia złączy gwintowych pozostał bez zmian. Dla potrzeb resortowych produkowany był w 1966 roku przez Zakład nr 397, a od 1967 do 1990 roku przez Zakład nr 298. Na rynek przemysłowy produkowany był najpóźniej do 1998 roku.

Wszystkie wersje węży łączących posiadają taki sam system oznaczeń. W II połowie 1967 roku wielkość stempli uległa zmniejszeniu.

Pierwsza wersja pochłaniacza to najprawdopodobniej pochłaniacz MO-2 z dodatkowym oznaczeniem EO-14, gdyż dzieli z nim korpus oraz oznaczenia. Produkowany był od 1958 do około 1959 roku.

W drugiej wersji pochłaniacz zyskał nowy korpus oraz oznaczenia. Cechą charakterystyczną tej wersji korpusu jest wklęsłe przetłoczenie po obu stronach, pomiędzy trzecim a czwartym karbem (licząc od dołu). W przeciwieństwie do poprzedniej wersji, wlot pochłaniacza jest zakryty blachą. Produkowany był od 1960 do 1961 roku.

W trzeciej wersji przetłoczenie pomiędzy trzecim a czwartym karbem (licząc od dołu) jest poprowadzone po całym obwodzie korpusu. Oznaczany jest jako E-O14. Produkowany był od 1962 do 1964 roku.

W czwartej wersji konstrukcja korpusu pozostała bez zmian, w stosunku do poprzedniej wersji. Zmieniono jedynie oznaczenie na E-O-14. Produkowany był w 1964 roku.

Ostatnia wersja pochłaniacza EO-14. Od poprzedniej różni się jedynie grubością nadruku - został odchudzony. Produkowany był w latach 1965-1966.

Pierwszy wzór torby nośnej jest tożsamy z torbą kompletowaną z maską SzM-41 w zestawie MO-2 oraz MO-2BS. Charakteryzuje się musztardowym kolorem oraz zapięciem głównym na pasek skórzany. Wyposażona jest w pas biodrowy i nie posiada kieszeni zewnętrznej na indywidualny pakiet przeciwchemiczny. Produkowana była w latach 50-tych, do 1960 roku.

Druga wersja torby jest pierwszą, która posiada zewnętrzną kieszeń na indywidualny pakiet przeciwchemiczny oraz zapięcie w postaci materiałowego paska z okuciem. Występuje jedynie w nadruku wz.58 "deszczyk". Produkowana była od 1961 do 1964 roku.

Trzecia wersja torby jest ostatnią z nadrukiem wz.58 "deszczyk" oraz pierwszą, która posiada zapięcie do wojskowych pasoszelek i ściągacze na spodzie zamiast taśmy biodrowej. Ponadto, w tej wersji przedłużono wszycie pasa nośnego w boki torby. Produkowana była w 1965 roku.

Czwarta wersja pod względem konstrukcyjnym nie różni się niczym od poprzedniej wersji torby. Jedyną zmianą było usunięcie nadruku wz.58 "deszczyk" w miejsce jednolitego koloru tkaniny. Wersja ta charakteryzowała się nieregularnością odcieni pomiędzy różnymi egzemplarzami, które oscylowały wokół oliwkowego lub musztardowego. Produkowana była od 1966 do 1969 roku.

Korpus pochłaniacza w pierwszej wersji nie różni się niczym pod względem konstrukcyjnym od III, IV i V wersji pochłaniacza EO-14. Jedyną różnicą są oznaczenia. Cechą charakterystyczną tej wersji jest stemplowany symbol E-014.

W drugiej wersji konstrukcja korpusu nie uległa zmianie względem poprzedniej. Jedyną zmianą było umieszczenie symbolu E-014 w formie wytłoczenia, zamiast stempla. Produkowany był od 1968 do początku 1969 roku.

Ostatnia wersja pochłaniacza BSS-MO-4u. Sposób oznaczania nie uległ zmianie. Jedyną różnicą w stosunku do poprzedniej wersji jest zmiana osłony wlotu pochłaniacza na kratkę. Produkowany był od 1969 roku do końca produkcji.

Druga wersja jest konstrukcyjnie identyczna z poprzednią wersją. Jedyną różnicą jest zmiana koloru tkaniny na bardziej szary. W przeciwieństwie do poprzedniej wersji, odcienie pomiędzy różnymi egzemplarzami były bardziej jednolite. Produkowana była w latach 1970-1971 przez Spółdzielnię Inwalidów i Rencistów Ostrowiec.

Trzecia wersja torby. Różnice w stosunku do poprzedniej wersji obejmują zmianę koloru materiału, z którego wykonany jest pas nośny, paski od D-ringów i szlufki od ściągaczy - w tej wersji te elementy są w kolorze brązowym oraz zastosowanie imiennika. Produkowana była w 1972 roku (jedyny znany rocznik) przez Lubawskie Zakłady Konfekcji Technicznej.

Czwarta wersja torby nośnej. Zmiany w stosunku do poprzedniej wersji obejmują usunięcie ściągaczy na spodzie oraz skrócenie wszycia pasa nośnego. Zastosowano w niej bawełniane taśmy i paski w kolorze zielonym. Produkowana była w latach 1975-1980 przez Skoczowską Fabrykę Kapeluszy "POLKAP".

W piątej wersji torby zastosowano brązowy pas nośny. Produkowana była w latach 1979-1980 przez Spółdzielnię Inwalidów i Rencistów Ostrowiec, równolegle z czwartą wersją torby.

Konstrukcja szóstej wersji torby pozostała niezmieniona w stosunku do poprzedniej wersji. Jedyną różnicą jest zastosowanie pasków ze stylonu zamiast bawełnianych. Egzemplarze z końca produkcji nie posiadają okucia na pasku od zapięcia głównego. Produkowana od 1981 do 1989 roku przez Spółdzielnię Inwalidów i Rencistów Ostrowiec.

W prawidłowym wydatowaniu okresu produkcji torby pomógł Aleksander Ochotny-Sobański. Dziękujemy!

Ostatnia wersja torby posiada konstrukcję podobną do wersji poprzedniej z tą różnicą, że jest wykonana z gumowanego materiału (oprócz pasków). Pasek od zapięcia głównego nie posiada okucia. Produkowana była w 1990 roku przez Lubawskie Zakłady Konfekcji Technicznej.

Druga wersja torby niewojskowej. Jedyną zmianą w stosunku do poprzedniej wersji jest zastosowanie imiennika. Produkowana była od 1972 do 1973 roku przez Spółdzielnię Inwalidów i Rencistów Ostrowiec.

Trzecia wersja torby niewojskowej. Jedyną różnicą w stosunku do poprzedniej wersji jest zmiana koloru materiału, z którego wykonany jest pas nośny, paski od D-ringów i szlufki od ściągaczy - w tej wersji te elementy są w kolorze brązowym. Produkowana była w 1974 roku (jedyny znany rocznik) przez Spółdzielnię Inwalidów i Rencistów Ostrowiec.

Ostatnia wersja torby niewojskowej. Jest to jedyna wersja, w której zastosowano zapięcie główne na guzik. Reszta konstrukcji torby pozostała niezmieniona w stosunku do poprzedniej wersji. Produkowana była od najpóźniej 1976 do co najmniej 1980 roku (inne roczniki nieznane) przez Spółdzielnię Inwalidów i Rencistów Ostrowiec.